Theo Meijer, geboren 18 februari 1965: judoka, judo, olympisch bronzen medaillist Barcelona 1992, Europees kampioen 1991, wereldkampioen zilver 1987, Amersfoorter.
De Vijf Belangrijkste Inzichten
1: Al op zijn 17e pakte hij brons op het EK Junioren, gevolgd door EK zilver en goud en WK brons de jaren erna. Op zijn 22e werd hij vicewereldkampioen senioren. Op zijn 26e Europees kampioen. De weg naar de top was geen sprint maar een jarenlang proces: elke keer een stap verder, elke keer net iets meer.
2: Barcelona 1992. Halve finale. Benadeeld door de scheidsrechter. Brons in plaats van goud. Het heeft lang gesluimerd. Maar uiteindelijk vond hij de rust: als je maximaal je voorbereiding hebt gedaan, kan het niet aan jezelf liggen. Accepteer, je kan het toch niet meer veranderen.
3: Zijn scherpste inzicht: er zijn genoeg mensen met talent, maar velen missen de bereidheid om er alles aan te geven. Doorzettingsvermogen is wat aanleg pas waardevol maakt.
4: Intrinsieke motivatie boven alles. Je doet het omdat je de beste wil zijn, niet voor de beloning. Wie sport voor de beloning, heeft de verkeerde motivatie. Wie sport omdat hij het wil, houdt vol.
5: Als coach leidde hij Michael Korrel, Noel van ’t End en Julie Beurskens naar WK en Olympische Spelen. Zijn eigen school Theo Meijer Sport staat in Amersfoort en Leusden. De stad Amersfoort heeft hem gevormd. Nu vormt hij de stad.
Van Boersmasport naar Barcelona
Theo Meijer werd op 18 februari 1965 geboren in Amersfoort. Hij groeide op als judoka in de binnenstad, bij sportschool Boersmasport. Dat was de plek waar hij leerde knokken, leerde diepgaan, leerde wat het betekent om alles te geven voor een sport.
Welke plek in Amersfoort heeft jou het meest gevormd als sporter?
“Ik denk toch de sportschool in de binnenstad, bij Boersmasport. Daar zijn we opgegroeid en daar hebben we leren knokken en echt leren diepgaan. Dat was toch wel de plek waar ik het meeste te vinden was. En in het bos voor de buitentrainingen. Maar de sportschool was toch het belangrijkste.”
Als junior was Theo al vroeg op niveau. Hij pakte brons op het EK Junioren in 1982, zilver in 1984, en goud in 1985. In 1983 haalde hij brons op het WK Junioren.
In 1987, op zijn tweeëntwintigste, werd hij in Essen vicewereldkampioen bij de senioren. In 1989 brons op het EK. In 1991 goud op het EK in Praag. En in 1992 reed hij naar Barcelona voor zijn tweede Olympische Spelen.
Barcelona 1992: bijna goud
Op de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona nam Theo Meijer deel in de categorie -95 kg. In de halve finale stond hij tegenover de Hongaar Antal Kovacs, die uiteindelijk het goud zou pakken. Die dag kreeg Theo de kans niet. De scheidsrechters benadeelden hem. Hij verloor de halve finale en vocht terug naar brons.
Was je teleurgesteld over dat brons?
Deze Olympische Spelen zelf waren een enorme teleurstelling. Want ik wist dat ik als ik in de finale had gestaan, de tegenstander die ik in de finale zou tegenkomen, iemand was die ik al meerdere keren verslagen had. In de halve finale werd ik benadeeld door de scheidsrechters. Dus ik ging niet door. Het was alleen maar teleurstelling. Het goud was zo dichtbij. Dat heeft best wel lang gesluimerd, dat gevoel van iets niet gehaald hebben.
“Op een gegeven moment moet je het een plek geven.Het is zoals het is. Je kan het niet meer veranderen. Maar als je als sporter maximaal je voorbereiding hebt gedaan, dan is het resultaat in principe altijd goed. Want het kan niet aan de voorbereiding liggen.”
Het talent om je talent te ontwikkelen
Wat dreef jou om zo ver te komen?
“De intrinsieke motivatie is altijd het belangrijkste voor een sporter. Je moet het echt doen omdat je gewoon kampioen wil worden. De beloning is dan een bijkomend iets. Als je gaat sporten voor een beloning, klopt het niet. Je moet vanuit jezelf willen, en ik genoot ook van de arbeid die ervoor nodig was. Dat vond ik heerlijk.”
Heb je er veel voor moeten laten?
“Ik zeg altijd: het is geen laten, omdat je een keuze maakt. Ik heb bewust de keuze gemaakt om maximaal voor mijn sport te gaan. Je vult je dingen anders in dan anderen, maar dat was nooit een moeilijkheid, want het was mijn keuze. Het was het belangrijkste wat er was.”
Het inzicht dat Theo het meest aan jonge sporters meegeeft, is ook zijn scherpste observatie als coach:
Er zijn veel meer talenten, maar die hebben niet het talent om hun talent te ontwikkelen. Ze hebben niet het doorzettingsvermogen, dat talent missen ze dan. En dat is nou net het allerbelangrijkste.
Talent alleen is niet genoeg. De bereidheid om keihard te werken, te incasseren onderweg, en stap voor stap te groeien, dat is het echte onderscheid. Theo weet het uit eigen ervaring: ook zijn carrière was niet gebouwd op pure aanleg, maar op arbeid.
Ambassadeur van de stad
Na zijn actieve loopbaan bleef Theo in de wereld van de judo, maar nu aan de andere kant van de mat. Als trainer en coach met olympische en Europese ervaring leidt hij sporters op naar de top. Hij coachte Michael Korrel, Noel van ’t End en Julie Beurskens naar het WK en de Olympische Spelen. Zijn school Theo Meijer Sport heeft locaties in Amersfoort en Leusden.
Voel je je ambassadeur van de stad?
“Ja, eigenlijk wel. In die tijd was je bezig met je eigen sport en je komt uit Amersfoort en daar ben je trots op. En nu ben ik dat in de vorm van trainer, coach, waarbij ik met olympische en Europese ervaring andere sporters probeer op te leiden tot datgene wat zij graag willen worden.”
Amersfoort heeft kampioenen voortgebracht. Mensen die jarenlang trainen voor seconden, punten of die ene perfecte race. In de Wall of Fame geven we hen de erkenning die blijft hangen.
