tekst en fotografie: Iza Koch
Wie de deur van de gitaarwinkel Kees Dee aan de Leusderweg opent, stapt niet zomaar een zaak binnen. Je komt terecht in een wereld van hout, snaren, verhalen en koffie. Een plek waar gitaren worden gerepareerd, herinneringen worden opgehaald en waar mensen soms net iets meer achterlaten dan alleen hun instrument.
‘’Tuurlijk, een winkel moet draaien en mensen moeten kunnen eten’’, zegt Timo. ‘’Maar wat je hier terugkrijgt van mensen, dat kun je niet in cijfers uitdrukken.’’
Volgens hem is de winkel een soort ballenbak voor volwassenen. Een plek waar je even kunt verdwijnen in je eigen wereld. ‘’Voor veel mensen is dit echt een veilige haven. Even geen buitenwereld, alleen jij en dat instrument.’’
Een omweg terug naar huis
Timo groeide op tussen gitaren, koffers en versterkers, maar het was nooit vanzelfsprekend dat hij hier zou eindigen. Sterker nog: het werd hem afgeraden. ‘’Mijn ouders zeiden altijd: volg je eigen passie. Doe niet wat wij doen, maar wat jóu gelukkig maakt.’’
Dat deed hij. Hij studeerde grafisch vormgeving en werkte jarenlang buiten de winkel. Creatief, mensgericht en met oog voor detail. Pas toen hij op een gegeven moment werkzoekend was, sprong hij tijdelijk bij om zijn vader te helpen. ‘’Binnen twee weken stond ik ineens in de winkel. En dat voelde… verrassend logisch. Ik vond het leuk om mensen te helpen zoeken. In vormgeving help je iemand naar een eindproduct. Hier help je iemand naar een instrument.’’
Als kind was de winkel al zijn speeltuin. Hij herinnert zich hoe het pand werd gebouwd, hoe hij met zijn broer forten maakte en zich verstopte onder de trap. ‘’Totdat we klanten bij hun enkels probeerden te pakken’’, lacht hij. ‘’Toen mochten we niet meer in de winkel komen.’’
Het stokje overnemen
In 2024 nam Timo de zaak officieel over van zijn vader. Een spannend moment, midden in een lastige periode. ‘’De banken waren niet bepaald enthousiast. Een fysieke winkel zagen ze niet als rendabel.’’
Maar het lukte. En hoewel het soms nog steeds onwerkelijk voelt, staat hij nu aan het roer van een winkel die al bijna veertig jaar bestaat. De naam hield hij bewust hetzelfde. ‘’Mensen vroegen dat vaak. Maar dit is een eerbetoon aan mijn vader. Hij heeft dit opgebouwd. Ik mag het voortzetten.’’
Lessen die blijven hangen
Wat hij het meest van zijn vader heeft overgenomen, is niet een truc of een werkwijze, maar een houding. ‘’Geduld. Niet geloven in snel geld. Niet pushen. Gewoon eerlijk zijn en vertrouwen op de lange termijn.’’
Die mentaliteit zie je overal terug. In hoe klanten worden geholpen, in hoe gitaren worden verkocht en in hoe het team samenwerkt. ‘’We zijn allemaal vliegende keep. Niemand doet maar één ding. Dat maakt het werk leuk en levendig.’’
Misschien is dat ook waarom de winkel voelt zoals hij voelt. Geen kille verkoopruimte, maar een plek waar mensen blijven hangen. De werkplaats noemt hij gekscherend een EHBO-post voor gitaren. Afstellen, repareren, customizen, alles om een instrument weer speelbaar te maken. ‘’Het vak verdwijnt langzaam. En dat is zonde. Ik vind dit werk juist prachtig om te doen.’’
Meer dan een gitaarwinkel
Klanten komen hier niet alleen voor snaren of gitaren. Ze komen met verhalen. Met herinneringen. Soms met rouw, soms met hoop. ‘’Je merkt dat mensen zich hier veilig voelen om te praten. Dat vind ik een voorrecht.’’ En of iemand nu binnenkomt voor een eerste gitaar van €200 of een instrument van €10.000: iedereen krijgt dezelfde aandacht. ‘’Passie is passie. Dat zie ik liever dan geld.’’
Waar hij het meest trots op is? Timo denkt even na. ‘’Dat ik hier sta. Dat ik het doe. Dat het vaak niet voelt als werk.’’ En misschien nog wel het belangrijkste: ‘’De vibe die mensen voelen als ze binnenkomen. Die is echt. Die komt van ons. En zolang dat zo blijft, zit ik hier goed.’’
