Laura van der Heijden, geboren 27 juni 1990, handbalster, wereldkampioen, Amersfoortse.
De Vijf Belangrijkste Inzichten
1: Doorzetten zit in haar genen — van huis meegekregen: probeer iets meerdere keren voor je opgeeft. Dat fundament droeg haar door zeventien jaar topsport.
2: Ze wist als tienjarige niet dat je professioneel handbalster kon worden. Haar carrière groeide stap voor stap, van jeugdcompetitie in Leusden tot wereldkampioene.
3: Internationaal leven — Hongarije, Duitsland, Denemarken, Frankrijk — was aan het begin een avontuur. Later werd het gewoon opnieuw inpakken. Maar eenmaal op een nieuwe plek genoot ze er altijd van.
4: Wat ze het meest mist? De kleedkamer. Die zestien meiden om je heen, altijd iemand beschikbaar. Wat ze niet mist: dat haar hele dag werd gepland door de club.
5: “Geniet ervan. Want het is bijzonder wat je doet.” Dat is haar mentale kompas. Juist omdat ze bleef genieten, heeft ze het zo lang volgehouden. Druk mag sport nooit overnemen.
Geworteld in Amersfoort
Laura van der Heijden is geboren en opgegroeid in Amersfoort. Al heeft ze haar topsportcarrière grotendeels in het buitenland beleefd — ze woonde in Hongarije, Duitsland, Denemarken en Frankrijk — haar appartement in Amersfoort was altijd het ankerpunt. Pas in juni 2024, na haar afscheid als professioneel handbalster, trok ze er definitief in. Voor het eerst woont ze écht thuis.
Haar sportieve roots liggen niet in de stad zelf, maar net over de gemeentegrens: bij LHV, de Leusden handbalvereniging. Toch voelt Amersfoort voor Laura als haar thuis, de plek waar het allemaal begon.
Van hobby naar beroep
Welke gewoonten uit je jeugd hebben jouw topsportcarrière gevormd?
“Doorzetten. Dat heb ik altijd meegekregen van thuis: probeer het een paar keer. Het gaat niet in één keer goed. Vind je het dan nog niet leuk? Dan mag je stoppen. Maar geef het eerst een eerlijke kans.”
Als je als tienjarige naar jezelf zou kijken, wat zou je niet geloofd hebben?
“Dat je van je sport je werk kan maken. Ik wist niet dat je professioneel handbalster kon worden. Ik deed het gewoon omdat ik er plezier in had. Het was mijn hobby, mijn vriendinnen waren er. Dat je zo ver mee kon komen, nee, dat had ik nooit gedacht.”
Haar professionele carrière groeide organisch. Eerst gevraagd door een andere jeugdclub, dan door een club in het buitenland, dan een contract. Ze rolde er langzaam in.
Nomadenleven: thuis in Europa
Was dat steeds verhuizen leuk, of toch ook vervelend?
Aan het begin vond ik het echt heel leuk. Ik leer graag van andere culturen, waarom andere landen anders reageren op bepaalde dingen, wat ze belangrijk vinden. Ik ben blij dat ik overal geweest ben en alles heb meegemaakt.
“Hoe verder ik in mijn carrière kwam, ja, dan is het toch gewoon weer verhuizen en inpakken.”
“Het inpakken vond ik gewoon niet leuk. Maar als ik dan weer eenmaal op een nieuwe plek zat, dacht ik: oh ja, dit is waarom ik dit deed. Ik kon er altijd van genieten.”
De top bereiken: van lege hallen tot wereldkampioen
Hoe lang liep je op wolken na het behalen van die eerste gouden WK-medaille?
“Heel lang. Wij hadden een heel hecht team — we hadden echt lang met één groep getraind en gespeeld. Aan het begin behaalden we helemaal niks. Dan werden we al in de eerste ronde uitgeschakeld. We speelden in kleine hallen voor alleen onze ouders. Helemaal niet groot.”
Als je ons dan zo zag groeien… ja, dan is het heel mooi als je uiteindelijk een medaille haalt, met dat team, met die meiden.
De eerste medaille — een zilveren in 2015 — was voor de pers een complete verrassing. Ineens was er pers, ineens was er druk. Voor Laura en haar ploeg was het anders: zij wisten al lang dat ze goed waren. “Wij deden gewoon wat wij al jaren doen.”
Na de topsport: vrijheid én structuur
Wat mis je het meest? En wat mis je helemaal niet?
Ik mis de kleedkamer. Dat je altijd met zestien meiden was. Er was altijd wel iemand met een verhaal, altijd iemand beschikbaar. Die gezelligheid, dat mis ik echt.
En nu, hoe ziet dat leven eruit?
Ik werk als projectmanager bij Eurosportring, een organisatie die internationale voetbal- en handbaltoernooien voor clubs organiseert. Dus nog wel een beetje in de handbal. En ik reis ook nog veel voor het werk. Dat is leuk.
De overstap naar de arbeidsmarkt was spannender dan verwacht. Laura had verschillende studies niet kunnen afmaken door haar internationale carrière. Ze stuurde veel sollicitaties, maar werd slechts één keer uitgenodigd voor een gesprek, precies bij de plek waar ze nu werkt.
Teruggeven aan de wereld
Ga jij iets teruggeven aan Amersfoort?
“Ik denk dat het meer Nederland-breed is dan specifiek Amersfoort. Ik was ambassadrice van stichting Full Position, voor mensen met een beperking, zodat ook zij kunnen sporten. Dat soort dingen vind ik echt belangrijk. Iedereen moet kunnen sporten. Ook mensen met een beperking, ook als je minder geld hebt. Dat zie ik mezelf zeker nog doen.”
Een zaadje planten in Amersfoort
“Straks staat de Wall of Fame in de stad. Wat hoop je dat mensen denken als ze erlangs lopen?
Ik hoop gewoon dat mensen enthousiast worden om te gaan sporten. Dat vind ik altijd het allerbelangrijkste: dat iedereen lekker bezig kan zijn.”
Amersfoort heeft kampioenen voortgebracht. Mensen die jarenlang trainen voor seconden, punten of die ene perfecte race. In de Wall of Fame geven we hen de erkenning die blijft hangen.
