Puck Pieterse, geboren 13 mei 2002: wielrenster, wielrennen/mountainbike/veldrijden, MTB-wereldkampioene 2024, winnares Waalse Pijl 2025, Olympiër Parijs 2024, Amersfoorter
De Vijf Belangrijkste Inzichten
1: WV Eemland is haar thuis. Daar trainde ze, koerste ze en ontmoette ze haar fietsvrienden. Stephan Bredewold en Jaap van der Breggen ontwikkelden haar talent. En iedere ochtend om 10.00 uur staat ze op de Dodeweg klaar.
2: Als kind reed ze altijd ‘dom op kop’. Altijd aanvallen, misschien minder winnen, maar zo bouw je kracht op die je later niet meer kwijtraakt.
3: Parijs 2024. Een lekke band in de slotronden, terwijl ze op koers lag voor zilver. Het podium reed 40 seconden voor haar. Ze gaf alles en reed terug tot op 20 seconden van plek drie. Vierde. Maar ze bleef fietsen tot de streep.
4: De meest onderschatte eigenschap in topsport is het mentale deel. Ze maakt zichzelf wijs dat ze een kampioenschapsrenner is die altijd goed rijdt op kampioenschappen. Dat geloof maakt het verschil.
5: Niet alles te serieus nemen is misschien haar belangrijkste inzicht. Ze wil kinderen inspireren, het imago van wielrenners verbeteren, en zich aan de verkeersregels houden terwijl ze traint. Sport mag ook gewoon leuk zijn.
Van WV Eemland naar de wereldtop
Puck Pieterse werd op 13 mei 2002 geboren in Amersfoort. Ze groeide op met de fiets, en vond haar sportieve thuis bij WV Eemland, de wielervereniging waar coaches Stephan Bredewold en Jaap van der Breggen haar als jong talent begeleidden. Niet ver daarvandaan ligt de Dodeweg, net over de grens bij Leusden, waar ze vrijwel iedere ochtend om 10.00 uur afspreekt met haar fietsvrienden voor de training. Het is een ritme dat ze nooit is verloren.
Welke plek in Amersfoort heeft jou het meest gevormd als sporter?
“Ik denk WV Eemland, omdat ik hier veel heb getraind, gekoerst en mijn huidige fietsvrienden ontmoet heb. Een andere plek is de Dodeweg, maar die ligt denk ik net in Leusden. Hier spreek ik vrijwel iedere dag om 10.00 uur af met vrienden om te gaan trainen!”
Welke Amersfoortse coach, club of persoon verdient eigenlijk ook een plek op deze muur?
Stephan Bredewold en Jaap van der Breggen. Zij hebben als hoofdtrainers bij WV Eemland heel wat wielertalent ontwikkeld.
‘Dom op kop’: aanvallen als leerschool
Als junior reed Puck Pieterse op een manier die haar trainers misschien de wenkbrauwen deed fronsen: ze ging altijd op kop, viel constant aan, en won daardoor mogelijk minder dan ze had gekund.
Welke kleine gewoonte uit je jeugd heeft onverwacht een groot verschil gemaakt?
“Ik reed bij de jeugd altijd ‘dom’ op kop van de wedstrijden. Ik viel constant aan en won daardoor misschien wel minder dan dat ik had kunnen winnen. Maar daardoor ben ik denk ik wel heel sterk geworden. Deze gewoonte, instinctief, niet berekend, bleek de beste investering die ze kon doen.”
Die aanvalslust werd haar handelsmerk. In het veldrijden, op de mountainbike en op de weg: Pieterse is een renster die het initiatief neemt. Ze won in 2024 de wereldtitel MTB en de onder-23 titel op de weg. In 2025 won ze de Waalse Pijl, eindigde ze tweede in Luik-Bastenaken-Luik en derde in de Amstel Gold Race. De jonge Puck die ‘dom op kop’ reed, is uitgegroeid tot een van de beste rensters ter wereld.
Wat zou je 10-jarige zelf nooit geloven over waar je nu staat?
“Dat dit een fulltimebaan is, en ik voor mijn werk de hele wereld over mag reizen. Dat is wel heel erg tof!”
Parijs: alles geven tot de streep
26 juli 2024. Elancourt Hill, Parijs. De olympische mountainbikefinale voor vrouwen. Puck Pieterse reed een sterke race en lag op koers voor een medaille, zilver leek binnen bereik. Tot ze in de slotronden lek reed. Ter plekke het wiel wisselen is verboden in het olympische mountainbiken, ze moest doorrijden tot een materiaalpost. Er was geen ander scenario dan doorfietsen op een lekke band, terwijl het podium wegliep.
Dit is de eerste keer dat ik lek rijd in een mountainbikewedstrijd. In de slotfase ben ik er nog wel in blijven geloven.
“Dit is de eerste keer dat ik lek rijd in een mountainbikewedstrijd. In de slotfase ben ik er nog wel in blijven geloven.”
Het podium reed 40 seconden voor haar. Een onmogelijke achterstand, leek het. Maar ze gaf alles, reed terug, en finishte uiteindelijk op 20 seconden van de derde plek. Vierde in de uitslag. Een vierde plek die voelde als een verlies, maar ook als een overwinning op zichzelf.
Wat is een moment waarop jij bijna wilde opgeven, maar toch doorging?
In wedstrijden kom je wel vaker deze momenten tegen, als je bijvoorbeeld geen goede dag hebt en op lossen staat. Maar welk moment me misschien het meeste is bijgebleven is na die lekke band in Parijs. Het podium reed 40 seconden voor me en ik wist dat het eigenlijk bijna een onmogelijke opgave was om daar nog naartoe te rijden, maar ik heb het toen nog wel echt alles gegeven. Uiteindelijk kwam ik tot op 20 seconden van plek drie. Jammer, maar ik heb het wel alles gegeven tot de finish.
Het mentale spel
Puck Pieterse rijdt in drie disciplines op wereldniveau: veldrijden, mountainbike en weg. De veelzijdigheid vraagt om aanpassingsvermogen, maar ook om mentale kracht. Ze weet als geen ander dat talent alleen niet genoeg is om op het hoogste niveau te presteren.
Wat is de meest onderschatte eigenschap die nodig is voor topsport?
Los van goed kunnen sporten, moet je ook het hele mentale deel onder controle kunnen houden. Er zijn sporters met heel veel talent, maar als je niet met de druk die komt kijken bij het leveren van topprestaties om kan gaan — prestatiedruk, druk van buitenaf, media, trainen als je eigenlijk geen zin hebt — wordt het lastig om te presteren.
Hoe ga jij om met de druk om te presteren, zeker rondom grote toernooien?
Ik maak mezelf wijs dat ik een kampioenschapsrenner ben en altijd goed rij op kampioenschappen. Dus ik hoef me nergens zorgen om te maken tijdens grote wedstrijden.
Wat is het belangrijkste dat jouw sport jou heeft geleerd over jezelf?
Dat ik niet alles te serieus moet nemen.
Why so serious?
Voorbeeldfunctie en een glimlach
Naast de prestaties is er nog iets anders aan het groeien: haar bewustzijn van de rol die ze speelt buiten het wedstrijdcircuit. Op de weg in Amersfoort, in de media, op school. Ze merkt dat kinderen haar kennen, naar haar kijken, en dat maakt iets in haar wakker.
Hoe zie jij jouw rol als Amersfoorts voorbeeld? Voel je verantwoordelijkheid, of juist motivatie?
Ik ben me er over de laatste paar jaar bewuster van geworden dat ik een voorbeeldfunctie heb. Ik probeer ook wanneer mogelijk mensen te motiveren om ook lekker te gaan sporten. Vind het vooral leuk om dan met kinderen en jongeren te praten. En ik probeer me als ik train ook zoveel mogelijk aan de verkeersregels te houden. Ik wil het imago van wielrenners beter maken.
Dat is misschien wel haar mooiste ambitie. Niet alleen winnen, maar laten zien dat sport en plezier hand in hand gaan. Dat je wereldkampioen kunt zijn en tegelijk gewoon jezelf kunt blijven. Met een glimlach op de fiets, ook als je 40 seconden moet goedmaken op een lekke band.
Amersfoort heeft kampioenen voortgebracht. Mensen die jarenlang trainen voor seconden, punten of die ene perfecte race. In de Wall of Fame geven we hen de erkenning die blijft hangen.
