Thijs van Hofweegen, geboren 30 november 1996: paralympisch zwemmer, zwemmen, drievoudig Paralympiër, Europees kampioen, Amersfoorter
De Vijf Belangrijkste Inzichten
1: Artsen zeiden dat Thijs niet zou praten en niet zou lopen. Een spraakcomputer stond klaar, een rolstoel ook. Hij bewees ze allemaal ongelijk, en werd drievoudig Paralympiër.
2: Op zijn 12e vertelde hij zijn trainer zijn doel: Rio 2016, zijn trainster schoot in de lach en gaf aan dat zij de loterij wel wilde winnen. Oftewel net zo onbereikbaar. Thijs zwom in Rio naar zilver.
3: Na een serieuze dip in 2019 en een moeilijk classificatiejaar: afstand nemen werkt. De lockdown gaf hem ruimte. Uit de nationale ploeg stappen gaf hem vrijheid. Hij kwalificeerde zich opnieuw voor de Spelen en won met de estafetteploeg weer zilver.
4: Zijn ritueel voor de start: capuchon op, blik naar beneden, nergens aan denken. In een stadion vol 25.000 mensen focust hij alleen op zijn eigen baan.
5: Thijs opende het Amerena zwembad in 2018 samen met de burgemeester en een minister. Nu gaat hij er wonen, twee kilometer verderop, in zijn eigen appartement in Amersfoort.
Van het zwembad naar de wereld
Thijs van Hofweegen groeide op in Amersfoort en zwom zijn eerste meters in het Sportfondsenbad dat later plaatsmaakte voor de Amerena. In 2018 opende hij dat nieuwe bad samen met burgemeester Lucas Bolsius en minister Bruno Bruins. Een cirkel die zich sluit: van zijn eerste zwemdiploma tot de opening van het mooiste zwembad van de stad.
Welke plek in Amersfoort heeft jou het meest gevormd als sporter?
“Het Sportfondsenbad. Midden in de stad. Daar heb ik ook mijn B-diploma gehaald. En het A-diploma haalde ik op De Mytylschool in Utrecht. Dat is het zwembad waar alles voor mij begon.”
“Rio 2016”: de droom van een twaalfjarige
Artsen hadden grote twijfels over wat Thijs ooit zou kunnen. Hij zou niet praten. Hij zou niet lopen. Een spraakcomputer stond klaar. Een rolstoel ook. Zijn moeder Hanneke weigerde beiden. En Thijs bewees iedereen ongelijk, keer op keer.
Wat zou jouw 10-jarige zelf nooit hebben geloofd over waar je nu staat?
“Ik weet niet precies wat ik op mijn tiende dacht. Maar op mijn twaalfde zei ik wel al tegen mijn trainer wat ik wilde bereiken. Mijn eerste trainer bij ZPC Amersfoort vroeg aan mij: wat wil je in de zwemmerij bereiken? En ik zei: Rio 2016.”
In Rio haalde Thijs zilver. Op zijn negentiende, op zijn eerste Paralympische Spelen. Zijn moeder zat op de tribune in Brazilië en had geen idee wat er gaande was. Haar nichtje van dertien mocht de volgende dag thuis van school blijven. Want haar neef had zilver gewonnen.
Vallen en weer opstaan
Je hebt ook echt moeilijke periodes gehad. Hoe herpak je jezelf na een dip?
“De eerste keer was op het WK van 2019. Toen zakte ik voor het eerst door het ijs. Daarna hielp de coronatijd me eigenlijk op een vreemde manier. Ik had afstand nodig. Even los van alles. Daarna ben ik ook uit de nationale ploeg gestapt. De hoofdtrainer en vele mensen van ZPC Amersfoort hebben mij uiteindelijk weer op het niveau van de Spelen helpen brengen.”
Ik twijfelde of ik door wilde met het zwemmen. Of ik dat niveau nog kon halen. Dat leek onbereikbaar. En toen haalde ik opeens de limiet voor Parijs. En was ik opeens weer naar de derde Spelen.
Zijn moeder Hanneke vult aan: “Accepteren dat niet alles altijd bereikbaar is, dat is de les. Maar die onbreekbare overtuiging dat hij alles kan, heeft hem ook heel ver gebracht. En daar doen ze dus niks aan.”
Focus onder druk: capuchon op, hoofd omlaag
Hoe ga je om met de spanning vlak voor een wedstrijd?
Ik heb daar wel trucjes voor. In de voorstart doe ik eerst een paar ademhalingsoefeningen. En ik doe mijn capuchon op, dan heb ik geen afleiding meer van mijn concurrenten. Sommigen proberen je te intimideren, lopen voor je neus heen en weer. Dan kijk ik het liefst naar de grond.
Met een capuchon kan je ook niet zoveel rondkijken. En in een stadion met 25.000 mensen in Parijs denk ik niet: wat kijken er veel mensen naar mij. Ik denk nergens aan.
Zwemles geven en thuis zijn in Amersfoort
Jij wilt ook iets teruggeven. Hoe doe je dat?
“Ik wil me inzetten voor de jeugd. Ik geef nu zwemles in Apeldoorn, aan kinderen zonder beperking. Ik heb zelf zeven jaar over mijn A-diploma gedaan, dus ik weet precies hoe moeilijk het is voor sommige kinderen. Die pik ik er dan ook goed uit.”
En Amersfoort laat hem niet meer los. Thijs kocht een appartement boven het Buurthuis van Madiba, twee kilometer van de Amerena. Het zwembad dat hij zelf mee opende. Zijn moeder overweegt ook terug te keren naar Amersfoort, maar Thijs gaat haar voor.
“Ik wilde nergens anders wonen. Amersfoort is mijn stad.”
Amersfoort heeft kampioenen voortgebracht. Mensen die jarenlang trainen voor seconden, punten of die ene perfecte race. In de Wall of Fame geven we hen de erkenning die blijft hangen.
