Eva Mol, geboren op 9 augustus 1984: paraklimmer, pararoeier, vicewereldkampioen paraklimmen, oprichter van Stichting Paraklimmen Nederland, Amersfoortse.
De Vijf Belangrijkste Inzichten
1: Op haar elfde begon ze met klimmen. Binnen een jaar zat ze in het Nederlands jeugdteam. Tot haar achttiende deed ze wedstrijden, totdat haar spierziekte te ver vorderde. In 2018 zat ze inmiddels in een rolstoel, las ze over paraklimmen, nam ze contact op met de Nederlandse Klim- en Bergsport Vereniging (NKBV) en vanaf 2019 zit Eva in het Nederlandse parateam.
2: Na een blessure in 2022 kon ze drie maanden niet klimmen. Ze begon met roeien. Zes weken na haar eerste training deed ze mee aan haar eerste internationale roeiwedstrijd. Dit is hoe Eva ‘per ongeluk’ twee sporten op internationaal niveau is gaan beoefenen.
3: Ondanks internationale kwalificatie, werd het vanwege strengere nationale eisen van NOC*NSF net geen Parijs voor Eva. Topsport kan keihard zijn, dit betekent soms terug naar de tekentafel en beter worden. In het paraklimmen doet Eva al jaren mee in de top. In het roeien volgden de eerste internationale medailles in 2025. In LA28 wordt paraklimmen voor het eerst paralympisch en blijft pararoeien paralympisch. De droom: zich in twee sporten kwalificeren.
4: Een beperking is pas een beperking als je jezelf erdoor laat beperken. Tijdens het klimmen stijgt Eva letterlijk boven haar eigen beperking uit en ook in haar roeiboot voelt zij zich vrij. Haar mentale kracht: denk in mogelijkheden en focus op wat je zelf kunt beïnvloeden.
5: It takes a village: topsport doe je niet alleen.
Klimmen vanaf het elfde jaar
Eva Mol groeide op in Amersfoort. Als kind van elf begon ze met klimmen en ze had talent. Binnen een jaar zat ze in het Nederlands jeugdteam en tot haar achttiende deed ze mee aan wedstrijden. Toen vorderde haar spierziekte zo ver dat ze niet langer kon meekomen in de reguliere competitie. Ze stopte met wedstrijdklimmen en klom jarenlang recreatief.
In 2018 las ze in een artikel over paraklimmen in Nederland. Ze stuurde de Nederlandse Klim- en Bergsportvereniging (NKBV) een bericht: ze had vroeger in het jeugdteam gezeten, zat inmiddels in een rolstoel en was geïnteresseerd in de mogelijkheden van paraklimmen. Eind 2018 deed ze mee aan haar eerste training van het nationaal team. Vanaf 2019 maakt ze vast onderdeel uit van het team.
Welke plek in Amersfoort heeft jou het meest gevormd als sporter?
“In mijn jeugd was er in Amersfoort geen klim- of boulderhal. Ik ging vijf, zes keer per week met de trein naar klimhal Rocksteady in Bussum. Ik denk dat je als kind daar heel zelfstandig van wordt. Die innerlijke drive, die moet je hebben. En die heb ik gelukkig. Inmiddels heeft Amersfoort twee boulderhallen: Kei Wagenwerkplaats en Kei de Hoef. Vanaf het moment dat ik in het Nederlands team paraklimmen zit, ondersteunen ze mij. Ik geniet altijd erg van daar trainen. Daarnaast ben ik begonnen met roeien bij roeivereniging Hemus.”
Een beperking is pas een beperking als je jezelf erdoor laat beperken
Wat wil je mensen meegeven die langs de Wall of Fame lopen?
“Je kunt vaak veel meer dan je denkt. Zo zit ik in een rolstoel, kan ik niet lopen en ben ik ernstig beperkt in mijn core en handen. Ik kan bij wijze van spreken nog niet eens een flesje Spa opendraaien. Maar als ik klim, stijg ik letterlijk boven mijn eigen beperking uit. Ook in mijn roeiboot voel ik mij vrij en onbeperkt.”
Een beperking is een beperking als je jezelf erdoor laat beperken. Op de klimwand en in mijn roeiboot voel ik mij vrij.
Die boodschap draagt Eva niet alleen zelf uit. Ze richtte de Stichting Paraklimmen Nederland (SPN) op om paraklimmen in Nederland te faciliteren en promoten en om meer mensen met een beperking aan het sporten te krijgen.
When life gives you lemons
In 2022 liep Eva een blessure aan haar teen op, net nadat ze op haar eerste World Cup paraklimmen van dat jaar een podiumplaats had behaald. Ze kon drie maanden niet klimmen en in die drie maanden vielen de resterende twee World Cups van het seizoen. In plaats van op de bank te gaan zitten, begon ze met roeien.
“Mijn moeder heeft in haar studentenperiode geroeid, dus ik ben opgegroeid met enthousiaste verhalen over roeien. Ik dacht, als ik drie maanden niet kan klimmen, dan wil ik iets doen waar ik fit in kan blijven zonder last van mijn blessure te hebben.”
Eva liet zich nationaal classificeren voor het roeien. Ze werd geclassificeerd in de meest beperkte categorie: PR1, waarin roeiers alleen met hun armen roeien in een eenpersoonsboot, een skiff. Roeiers in deze categorie zitten met banden vast op een bankje met rugleuning en de boot heeft zijdrijvers voor stabiliteit. In Amersfoort was het bij Hemus niet mogelijk om in dit type boot te leren roeien, dus Eva toog naar Amsterdam waar zij bij roeivereniging Willem-3 wel kon leren paraskiffen. Nog geen zes weken later roeide ze haar eerste internationale wedstrijd in Parijs.
“Ik roeide net, was nog volop aan het leren maar had direct een nieuwe passie gevonden. Dit is hoe ik per ongeluk opeens twee parasporten op internationaal niveau ben gaan doen.”
Bijna Parijs
Eva roeide haar eerste EK in 2023, gevolgd door het WK roeien later dat jaar. Eva eindigde op het WK als achtste, waar de eerste zeven roeiers een olympisch ticket voor de Paralympische Spelen in Parijs verdienden. Ze roeide een jaar en miste op een haar na de kwalificatie. In 2024 was er een paralympisch kwalificatietoernooi (PKT) in Luzern. Ook daar lukte het net niet. Uiteindelijk werd in 2024 door een herclassificatie een roeier uit de uitslag van het WK geschrapt. Eva had opeens toch een internationaal ticket naar Parijs. Helaas besloot NOC*NSF haar, vanwege striktere Nederlandse prestatie-eisen, toch niet mee te nemen naar Parijs.
Dat het een nee werd, heb ik flink pittig gevonden. Uiteindelijk kun je als sporter dan niet anders dan concluderen dat het niet goed genoeg was: terug naar de tekentafel en beter worden. Dat heb ik dan ook gedaan. In 2025 was er zilver op het EK roeien en goud en zilver op de worldcups.
Helaas werd het net geen Parijs in de roeiboot, maar in het klimmen ging Eva gewoon door. In 2024 klom ze op de World Cups in zowel Innsbruck als Arco naar een podiumplek. Op dat moment was paraklimmen nog geen paralympische sport, maar lag er een bid om paraklimmen op te nemen als nieuwe paralympische sport voor LA28. In juni 2024 werd bekend dat paraklimmen paralympisch werd en in juni 2025 werd bekend dat Eva’s categorie een van de acht, uit twintig, categorieën in het paraklimmen is die naar LA gaat. Op het WK van 2025 in Seoul (met zilver voor Eva) startte dan ook the road to LA voor de paraklimmers uit de geselecteerde categorieën.
Focus op waar je invloed op hebt
Hoe ga je om met de druk om te presteren?
“Focus op waar ik invloed op heb. Je kunt heel erg bezig zijn met allerlei dingen waar je geen invloed op hebt. De prestaties van anderen, resultaten en omstandigheden; maar al die dingen doen er op dat moment niet toe. Waar je tijdens een wedstrijd op moet focussen is je eigen beste versie. Ik doe dat door me bewust op de wedstrijd voor te bereiden met een mindset ritueel.”
Als ik in mijn zone zit, dan vervaagt de hele wereld om mij heen. Dan ben ik puur aan het focussen op mijn taak: de beste versie van mezelf naar boven halen. Mijn wedstrijdritueel en wedstrijdliedje helpen hierbij. Als ik Radioactive (Imagine Dragons) hoor, ga ik aan. Voor ik in die focus kom, zijn er wel zenuwen. En die mogen er zijn. Die zenuwen houden mij scherp. Die laten voelen dat het ertoe doet.
Wat is de meest onderschatte eigenschap in de topsport?
“Consistentie. En op jezelf blijven vertrouwen, ook als het tegenzit. Niet een slechte training, niet een blessure, niet een teleurstellend resultaat betekent dat het allemaal voorbij is. Vertrouw op jezelf, op het schema, op het proces. Als het op weg A niet gaat, heb je altijd nog het hele alfabet.”
It takes a village
Doe je het in je eentje?
“Nee, absoluut niet. It takes a village. Topsport kun je niet in je eentje doen. Je hebt je partner, je vrienden, je omgeving nodig die zeggen: wij snappen dit, wij zijn er voor jou, wij dragen samen met jou een droom. En daarboven heb je een team: bondscoach, fysio, krachttrainer, technisch directeur en begeleiding. Al die mensen maken het mogelijk.”
It takes a village, maar op de wedstrijd ben jij wel degene die het moet laten zien. Topsport is bikkelhard en soms heel pijnlijk, maar wel ontzettend vet om te doen
Niet alleen mensen maken deel uit van Eva’s team, ze heeft ook een KNGF-hulphond. Vion, een blonde labrador, doet veel voor haar. Zo wipt hij tijdens klimtrainingen haar benen over elkaar heen, zodat ze haar klimschoentjes aan en uit kan trekken. Ook pakt hij voorwerpen van de grond op zoals haar klimschoenen en doet hij spullen in en uit haar tas. Vion was recent mee naar de World Cup paraklimmen in Salt Lake City, waar Eva naar zilver klom.
“Vion is sinds 5 december 2025 bij mij en ik kan mij nu al geen leven meer zonder hem voorstellen. Hij neemt ontzettend veel taken voor me over, wat energie spaart en ervoor zorgt dat ik zelfstandiger ben.”
Amersfoort heeft kampioenen voortgebracht. Mensen die jarenlang trainen voor seconden, punten of die ene perfecte race. In de Wall of Fame geven we hen de erkenning die blijft hangen.
