Op haar dertiende liep Elise Heinhuis het wijkcentrum Zielhorst binnen met een plan. Terwijl de opdracht voor die middag een klein, simpel tasje was, zei zij: “Ik ga een korset maken.”
Dat typeert Elise Heinhuis nog steeds: groot denken, gewoon beginnen en niet wachten tot iemand zegt dat je er klaar voor bent. Jaren later geeft ze met haar merk ELH Fashion oude denim een tweede leven – en laat ze zien hoe textiel in Amersfoort allesbehalve verleden tijd is.
dromen, doen, doorzetten
Elise tekent al zolang ze zich kan herinneren. Op de basisschool werd al gezegd dat ze later modeontwerper zou worden. Wat begon met het vermaken van afdankertjes, groeide uit tot serieuze ambities.
Nadat ze de finale van Kunstbende haalde, groeide haar naam in de regio. Een eigen label was niet het oorspronkelijke plan, maar de vraag naar haar werk bleef groeien. De ELH Fashion stijl en richting werd steeds herkenbaarder: geen trendmerk, maar een label met een duidelijke overtuiging.
alles krijgt een plek
Voor Elise begint ontwerpen niet bij een nieuwe rol stof, maar bij wat er al is. Oude jeans, tweedehands materialen, leftovers. Ze haalt kleding uit elkaar en bouwt het opnieuw op. De stof praat als het ware mee. Verschillende tinten blauw vallen samen in gelaagde, patchworkachtige structuren. Oude naden blijven zichtbaar. Het verleden mag gezien worden.
Voor haar nieuwste collectie legt ze de lat nóg hoger. Ze daagt zichzelf uit om echt alles te gebruiken. “Niet nog stiekem stukjes afknippen!” Wat overblijft, krijgt een functie. Geen verspilling. Geen snelle oplossingen. Alleen aandacht.
duurzaam draagt lekkerder
Duurzaamheid gaat voor Elise niet alleen over materiaal. Het gaat ook over hoe lang en met hoeveel overtuiging je iets draagt. Daarom werkt ELH Fashion unisex en zonder labels. Geen aparte heren- of damescollectie, maar kleding die je aantrekt omdat het bij je past, omdat jij je erin herkent.
Ze wil af van het ongemak dat sommige mensen in traditionele winkels voelen. Kleding is geen hokje, maar een vorm van expressie. En als je je echt verbonden voelt met wat je draagt, blijft het langer in je kast. Misschien is dát wel de meest duurzame keuze.
laag voor laag
Inspiratie vindt Elise overal, maar voor haar aankomende collectie vooral in de natuur. In hoe eendenveren over elkaar vallen. Hoe lagen elkaar versterken, zonder elkaar te verstikken. Precies dat onderzoekt ze nu ook in stof. Ze stapelt materialen niet strak of symmetrisch, maar gelaagd en organisch. Alsof het vanzelf zo gegroeid is.
Ze werkt veel met mouleren: direct draperen op de paspop. Ze kijkt wat de stof doet, waar hij valt en waar hij weerstand biedt. Tijdens dat proces ontstaan nieuwe ideeën. Een mouw die anders moet. Een naad die zichtbaar mag blijven. Ook dat is duurzaamheid: niet forceren, maar samenwerken met het materiaal. Elke collectie bouwt voort op de vorige. Je ziet haar ontwikkeling terug in het werk. En andersom.
Textiel speelde vroeger een belangrijke economische rol in Amersfoort. De stad ademde wol, weverijen en handel. Vandaag krijgt dat verhaal een nieuw hoofdstuk — niet in fabrieken, maar in ateliers, op podia en in collecties zoals die van Elise Heinhuis.
